بیش از دو دهه است که خانواده در ایران به عنوان یک مسئله مهم تلقی شده و استفاده از ظرفیت‌هایی همچون قانون، آموزش، حمایت مالی و غیره برای کارآمدکردن خانواده در دستور کار نهادهای سیاست‌گذار قرار دارد. وقف به عنوان یک ظرفیت دینی و اقتصادی اگرچه در ایرانِ پس از انقلاب جایگاه و ساختار برجسته‌ای در حاکمیت و نظام سیاست‌گذاری آن به دست آورده اما شواهد نشان می‌دهد به حوزه سیاست‌گذاری وقف با هدف کارآمدی خانواده توجه جدی نشده است. بدین‌منظور، پژوهش حاضر کوشیده در مصاحبه‌ نیم‌ساختاریافته با 15 نفر از خبرگان حوزه وقف و خانواده که به صورت نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، به کشف و برساخت مؤلفه‌های سیاستی اقدام کند که در جهت ترویج فرهنگ وقف به نفع کارآمدی خانواده نقش تعیین‌کننده‌ای دارند. رویکرد در این پژوهش کیفی بوده و از روش تحلیل مضمون استرلینگ جهت واکاوی داده‌های تجربی استفاده شده است. پس از تنظیم متن و کدگذاری داده‌ها مؤلفه‌های مرتبط با مسئله پژوهش در 6 مضمون سازمان‌دهنده شناسایی و در 3 مضمون فراگیرِ «تغییر در نگاه راهبردی وقف»، «توسعه نگرش اقتصاد اجتماعی» و «کارآمدسازی منابع وقفی» سامان یافت.