علم آموزی در نزد ایرانیان سابقه ای دیرینه دارد و در ادوارهای مختلف تاریخی به شکل های گوناگون در شرایط مختلف نمود پیدا کرد. نظام آموزش سنتی به صورت مکتب خانه ها در دوره صفویه شکل گرفت. مکتب‌خانه‌ها به صورت عام به دو نوع خصوصی و عمومی تقسیم بندی می‌شدند. نوع خصوصی آن برای افراد اعیان و اشراف و عمومی برای عامه مردم بود. به تدریج با تحولات فرهنگی و آموزشی این روند تغییر کرد و آموزش نوین در دوره قاجار با تاسیس مدارس مختلف با قوانین و دروس مختلف و با توجه به نیازهای جامعه شکل گرفت. بنابراین می توان اذعان نمود که نهاد مدارس در ایران به صورت نوین از زمان قاجار شکل گرفت. دبستان اخوت کاظمین یکی از مدارسی بود که جهت آموزش فرزندان ایرانیان ساکن در آنجا با هدف علم آموزی ساخته شد. هدف از پژوهش حاضر بازخوانی و تحلیل وقفنامه دبستان اخوت کاظمین در سال 1340 می باشد. روش پژوهش توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر اسناد و مدارک آرشیوی کتابخانه ملی ایران می باشد. نتایج پژوهش نشان می دهد که واقف، تعلیم و تربیت فرزندان اتباع ایران را از امور مهم تربیت می دانست و تاکید نموده که اگر به دلایلی مدرسه منحل شد باز هم محل مدرسه مذکور، صرف امور خیریه گردد.