دانش آموخته پژوهشکده تاریخ/ پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
چکیده
آب و آبرسانی در تهران همانند سایر شهرهای کم آب ایران از اهمیت ویژهای برخوردار بوده است بهویژه پس از انتخاب شدن تهران به پایتختی، تأمین آب شرب برای جمعیت رو به رشد آن، دغدغهای اساسی بود. افزون بر این آبانبارها بهواسطه پیوند آب با اساطیر باستانی، آیینها و اعتقادات از اهمیت خاصی در میان مردم برخوردار بودند. نوع آبانبارها (شخصی یا عمومی)، به آنها کارکردی مخصوص به خود میداد و در این میان واقفان با هوشیاری آبانبارهایی را در مجموعههایی چون امامزاده، مسجد، مدرسه و... میساختند تا علاوه بر تأمین آب شرب مردم، فضایی مطلوب جهت مراودات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی به وجود آورند. این مقاله با روش کتابخانهای- آرشیوی، همراه با مشاهدات میدانی و به شیوه توصیفی- تحلیلی انواع آبانبارهای تهران و جایگاه آنها در شهر را بررسی خواهد کرد. همینطور به معرفی تعدادی از آبانبارهای وقفی که در دوره قاجاریه ساخته شدند خواهد پرداخت.
