به سبب اسلام‌گرایی ایرانیان و با توجّه به فرهنگ شیعی غالب مردمان این سرزمین و عجین شدن آن با زندگی مادّی و معنوی آنان، این ارادت خاص در وقف‌نامه‌ها دیده می‌شود. در دورۀ قاجار وقف، بیشتر با انگیزۀ مذهبی به وجود آمده است.
با بررسی وقف‌نامه‌ها می‌توان مضامین مذهبی و اعتقادی را در جلوه‌های گوناگون آشکارا دید؛ ولی امری که به طور مشخّص انعکاس‌دهندة عقاید مذهبی واقفان است، ذکر فراوان نام خداوند، پیامبر گرامی اسلام و امامان معصوم (س) در این نوع متون است. به علت رسمی شدن مذهب شیعه در ایران از دورۀ صفویه به بعد، به‌ویژه در دورۀ قاجار، وقف‌نامه‌های بسیاری دیده می‌شود که در آن‌ها نام پیامبر (ص) و امامان معصوم (س) به کار رفته است.
تأثیر موقعیّت مذهبی در به وجود آمدن وقف‌های جدید در دورۀ قاجار به‌خوبی احساس می‌شود. سلطان حمید میرزا فرمانفرما ناصرالدّوله از جملۀ افراد نیکوکاری است که تحت‌تأثیر موقعیّت مذهبی آن روزگار و باهدف برطرف نمودن مشکلات زوّار عتبات‌عالیات، در تهیّۀ آب شرب و رفع نیازهای دیگر زائران در سفر به عتبات‌عالیات، املاکی را وقف نموده است.